Ważną cechą patogenności drobnoustrojów wywołujących biegunki jest ich zdolność do rozmnażania się w przewodzie pokarmowym człowieka bądż zwierzęcia. Uwzględnić tu można następujące sytuacje: Drobnoustroje bytują i rozmnażają się wyłącznie w przewodzie pokarmowym człowieka (przykłady: enteropatogenne i enterotoksyczne szczepy pałeczki okrężnicy, pałeczki czerwonki, wirusy enterotropowe).Drobnoustroje bytują i rozmnażają się zarówno w przewodzie pokarmowym człowieka, jak i w przewodzie pokarmowym zwierząt. Do objawów biegunkowych dochodzi w przypadku znacznego namnożenia się bakterii bądź masywnego zakażenia (Pseudomonas aeruginosa, Proleus). Drobnoustroje w zasadzie mają swoje naturalne siedlisko w przewodzie pokarmowym zwierząt. Do objawów biegunkowych dochodzi u człowieka prawie wyłącznie w sytuacji niskiej odporności (niemowlęta, stany niskiej odporności humoralnej bądź/i komórkowej, np. salmonelozy odzwierzęce). Naturalnym środowiskiem bytowania bakterii nie jest przewód pokar. mowy. Objawy biegunkowe związane są głównie z działaniem enterotoksyn, przy czym nie ma podstawowego znaczenia, czy zarazek jest żywy czy zabity, np. przez gotowanie (zatrucia pokarmowe, np. gronkowcowe).