Wydaje się słuszne, by współcześnie określenie to zarzucić, gdyż obecnie zaburzenia tego rodzaju występują rzadko, Współczesne metody wyrównywania zaburzeń elektrolitowo-wodnych, stosowania diet elementarnych (niskoresztkowych) i żywienia pozajelitowego oraz właściwe postępowanie dietetyczne potrafią także skutecznie zapobiec szybkiemu wyniszczaniu się („ostremu zaburzeniu odżywiania”) niemowląt. Słuszne natomiast wydaje się zachowanie dawnych określeń klinicznych oceniających ciężkość stanu niemowlęcia z biegunką. I tak lekki ostry stan biegunkowy u niemowlęcia nazywamy niestrawnością (dyspepsjo)z objawami odwodnienia, kwasicy i zatrucia toksynami bakteryjnymi — stanem toksycznym w toku biegunki (status toxicus, toxicosis). Określenia te są pomocne w szybkiej, skrótowej ocenie, z jaką sytuacją kliniczną mamy do czynienia. Mimo że rozdział ten w zasadzie poświęcony jest ostrym biegunkom infekcyjnym u niemowląt, to jednak zdecydowano się na omówienie w nim także niektórych chorób mających pierwszoplanowe znaczenie u dzieci starszych (ip. Dur brzuszny, czy ostre zatrucia pokarmowe) tak, by czytelnik miał możność całościowego spojrzenia na problem zakażeń jelitowych w wieku rozwojowym.