Kolejnym krokiem naprzód w wyjaśnieniu etiologii ostrych stanów biegunkowych było zwrócenie uwagi na zakażenia wirusowe. Początkowo, na podstawie spostrzeżeń klinicznych oraz badań wirusologicznych i bakteriologicznych, próbowano wykazać „torującą drogę niektórych zakażeń wirusowych dla zakażeń bakteryjnych przewodu pokarmowego, analogicznie np. do roli wirusów grypy w zakażeniach dróg oddechowych u dzieci. Pogląd taki wysunął m. in. Brokman przywiązując te „torujące” właściwości wirusom z grupy enterowirusów (wirusy: Polio, ECHO, Coxsackie i inne) replikującym się w nabłonku przewodu pokarmowego człowieka. Jednakże dopiero wykrycie specyficznych wirusów enterotropowych, do których obecnie zaliczane są przede wszystkim rotawirusy, pozwoliło na ustalenie, że w warunkach społeczeństw stojących na wysokim poziomie higieny etiologia wirusowa jest najczęstsza, a kliniczne znaczenie biegunek o etiologii wirusowej jest jedną z najistotniejszych - spraw przy rozpatrywaniu ostrych stanów biegunkowych u dzieci.